Over Anne

Toen ik vijf jaar geleden begon met lopen, liep ik om harder te gaan. Sneller. Beter. Elke training een

race tegen mezelf, tegen de klok, tegen die stem in mijn hoofd die zei dat stilstaan gelijkstond aan

opgeven. Ik raasde door de straten van Schiedam, langs de Maas, door het park, met mijn ogen

strak op mijn horloge gericht. Niet op de lucht die boven me kleurde. Niet op het water dat naast me

stroomde. Niet op de seizoenen die om me heen veranderden.

Ik dacht dat hardlopen betekende: hard lopen.

Maar toen ontdekte ik de heuvels. Daar kan ik niet razen. Heuvels dwingen je tot overgave. Ze leren

je dat tempo iets anders is dan snelheid. Dat kracht ook schuilt in zachtheid. Dat je verder komt als

je het tempo aanpast aan het landschap, in plaats de grond onder je voeten jouw wil op te leggen.

Ik ben dit jaar langzamer gaan lopen. Niet omdat ik moet, maar omdat ik wil. Omdat ik eindelijk zie

wat ik allemaal gemist heb in die eerste jaren van jagen op PR's en het volgen van schema's. Het

eerste licht, de zon die 's ochtends door de bomen breekt. Het geluid van mijn voetstappen op een

bladerdek. De geur van natte aarde na regen. Het gevoel dat ik niet ergens doorheen ren, maar

deel word van het landschap waar ik doorheen beweeg.

Als ultrarunner leer je dat langzaam lopen geen tegenspraak is. Integendeel. De langste afstanden

leg je niet af door hard te rennen, maar door vol te houden. Door te luisteren naar je lijf. Door te

wandelen als het moet. Door stil te staan als de bergen erom vragen – en als je hart erom vraagt.

Dit jaar ga ik naar de Zwitserse Alpen voor 50 kilometer door de bergen. Ik weet nu al: ik ga

langzaam. Niet omdat ik niet harder kan, maar omdat ik wil zien. Omdat deze race niet gaat over

razen, maar over aanwezigheid. Ik wil de Aletschgletsjer zien voor ze gesmolten is.

Er zit iets moois in een langzaam jaar. In een leven dat niet voortraast naar de volgende mijlpaal,

maar dat zich tijd gunt voor de momenten daartussen. Voor de stilte tussen de stappen. Voor de

ruimte om te voelen wat er is, in plaats van te rennen naar wat er nog moet komen.

In 2026 krijg ik eindelijk de kans om niet meer te razen, niet meer te jagen. In 2026 ga ik langzaam.

Ik ga stilstaan bij uitzichten. Ik ga wandelen als het steil wordt. Ik ga genieten van elke meter die ik

mag afleggen, in de heuvels van Berg en Dal, in de bergen van Zwitserland, in het nieuwe leven wat

zich voor me ontvouwt.

Het is nu januari 2026 en ik wens jullie een mooi, langzaam nieuw jaar. Een waarin je ziet waar je

doorheen loopt. Waarin je voelt hoe je ergens bent, in plaats van ergens naartoe te rennen.

Eentje waarin je ontdekt dat de langzame loper misschien wel het verst komt.